De week begon gelukkig wel rustig, op dinsdagavond kwam de eerste melding pas binnen van wandelaars die een jong zwijn tussen de struikjes naast een wandelpad, vlakbij een drukke weg, zagen liggen.
Het snakte naar adem en kwam ook niet in de benen toen mensen het dier benaderde tot een paar meter afstand. Dit dier was duidelijk erg ziek en via de melding bij de politie werd ik opgepiept.
Ter plaatse bleek het dier wel iets dieper het bos in gekropen te zijn, maar ik zag overduidelijk een ziek mager naar adem snakkend zwijn. Vlot heb ik dit dier uit het zware lijden verlost en naar een bosperceel een stuk verderop gebracht waar weinig recreatiedruk is, zodat aaseters in alle rust hun buik kunnen vullen.
Woensdag was het Nationale Broer en Zussendag, dus die dag werd mijn piket door een collega overgenomen en ben ik treinend naar de grote stad geweest om gezellig met mijn zus te lunchen. Als natuurmens is zo’n grote stad altijd weer erg indrukwekkend. Ik mocht gelukkig weer op tijd treinend naar huis want ik zou om 20:00 uur de pieper weer aan zetten!
Donderdagavond, net voordat het donker werd, ging wederom mijn pieper. Ditmaal een wolf die dood was aangetroffen vlakbij de doorgaande weg en gezien de toestand waarin het kadaver verkeerde, lag het er ook al iets langer dan een paar uur.
Phoeeee….dat is een extreem onaangename geur, kan ik wel vertellen. Die geur blijft altijd vreselijk lang in je neusharen hangen, heel erg bah.
Na alle formaliteiten geregeld te hebben, heb ik dit dier naar een koeling gebracht en de volgende ochtend doorgestuurd naar de aangewezen instanties voor het standaard onderzoek.
Vrijdag was voor mij een pittige emotionele dag vanwege het onverwachte afscheid van een geliefd dier. Diep onder de indruk van alles, was ik blij dat ik even rust had. Ik stond net in de pyjama toen toch de pieper weer ging.
Aanrijding met wild zwijn!
Geen idee waarom het op die Nweg op dat tijdstip zo belachelijk druk was, maar feit was dat er meerdere zwijnen de weg zijn over gerend en een auto een zwijn heeft geraakt.
De auto had dermate veel schade, dat het afgesleept moest worden. De jeugdige inzittenden stonden met knikkende knieën naast hun auto, die ze keurig op een veilige plek een stukje verderop hadden geparkeerd en een zwijn lag dood in de berm, gelukkig van de rijbaan af, zodat het geen onveilige verkeerssituatie veroorzaakte met die drukte.
De sleepdienst was vlot ter plaatse en hun auto werd geborgen! Samen met de inzittenden nog even het zwijn bekeken die ik uit de berm had opgehaald. Toch voor hen ook een bijzonder moment om een zwijn van zo dichtbij te bekijken!
Met mijn warmtebeeld apparaat heb ik de omgeving nog afgespeurd of er niet nog meer slachtoffers zijn gevallen, maar dat was gelukkig niet het geval.
En toen was het zaterdagmiddag….
Om 14:27 ging de pieper. Er was een heftig incident met een edelhert. Vrij bijzonder op dat tijdstip!
Het dier was ergens heel erg van geschrokken, geen idee waarvan, maar hij is hoogvluchtig recht op een erg drukke provinciale weg af gerend. Hij schoot het fietspad over, moest over een dassenraster heen en deed dat met een ongelooflijk grote sprong op hoge snelheid.
Zijn landing was bovenop de motorkap van een grote SUV die daar met een rustig gangetje van 70 km/uur in een rits andere auto’s reed. De inzittenden kregen de schrik van hun leven!
Een groot edelhertenlijf klapte onverwachts op hun voorruit en motorkap, kop en gewei klapten tegen de zijdeur aan maar doorboorde gelukkig geen ruit.
Het hert stuiterde nog over het andere dassenraster, liep nog 30 meter, zakte in elkaar en blies zijn laatste adem uit.
Een verschrikkelijk drama.
De inzittenden in shock in hun totaal verwoeste auto maar gelukkig ongedeerd. Wonder boven wonder!
Ik was snel ter plaatse. De melding was in eerste instantie een aangereden ree wat nog zou leven. Toen ik aankwam, zag ik de zwaarbeschadigde auto, dat kon nooit van een ree zijn.
De bestuurder vertelde dat het een heel groot hert was, dat kon ik aan de vele plukken hertenhaar op de zwaar beschadigde auto ook al bevestigen.
Het hert was dood, lag een stukje van de weg af in de berm en woog minstens 160 kilo. Die ga ik niet even bergen en achterop mijn wildrek krijgen, dat vergt een heleboel creativiteit en spierballen!
Gelukkig hebben we als valwildteam de beschikking over een klein aanhangertje met lier, dus die ben ik eerst maar even gaan ophalen bij ons Steunpunt.
De jongeman van Provincie Gelderland, die de weghelft had afgezet en het verkeer veilig in goede banen heeft geleid totdat de auto was afgesleept, bood zijn hulp aan.
Zo superfijn!
Samen hebben we met vereende kracht het hert in een gunstige positie gelegd zodat we met het liertje het dier op de aanhanger konden krijgen.
Wat een klus!!
Eenmaal op de aanhanger heb ik het dier weggebracht maar toen stond ik er in mijn uppie voor! Al ploeterend en zwetend ook die klus geklaard.
De aanhanger is weer keurig schoongemaakt door onze man bij het Steunpunt.
Met een lading blauwe plekken, krassen van bramen over de benen, verzuurde spieren en van top tot teen onder het bloed, was het hoognodig dat ik mezelf weer snel toonbaar ging maken.
Nee, op zo’n moment hoop ik echt niet dat de pieper gaat, want dan hadden ze me aangetroffen als een levensecht Helloween- monster!
Gelukkig duurde het een paar uur totdat de pieper weer ging.
Een BOA die in de gemeente Epe zijn nachtelijke inspectieronde reed door het buitengebied, stuitte op een zwaargewonde, levende das!
Aangereden en midden op de weg achtergelaten, er was hierover geen melding richting politie binnen gekomen. Geen idee hoe lang het dier daar op de rustige weg heeft gelegen totdat de BOA haar gelukkig vond.
Hij heeft wel gelijk actie ondernomen en na de melding was ik vlot ter plaatse.
De das was bij mijn aankomst net overleden. Ze heeft een rustige laatste plek diep in de bossen gekregen .
Zondag bleef het stil met de meldingen. Dat was fijn!
Lekker een avond op de bank, een bakje chips, mijn honden er gezellig bij en de tv op mijn favoriete zender Animal Planet.
Op tijd mijn nest maar weer opgezocht en binnen een minuut lag ik diep in dromeland.
Pieperdepiep…..en daar ging de pieper om 00:39 uur.
Oef! Die deed zeer op dat tijdstip!
De meldkamer kon me vertellen dat er een aangereden zwijn nog levend midden op de weg lag, vlakbij huis.
Ik was redelijk vlot ter plaatse. Daar lag inderdaad een verlamd zwijn op de weg. Haar voorkant werkte nog, de achterkant totaal niet meer.
Ze was niet veilig te benaderen, zwijnen kunnen namelijk ook behoorlijk fel van zich afbijten!
Even snel een veilig plan bedenken en de aanwezige mensen vriendelijk verzocht te vertrekken. Mijn auto met zwaailampje gelijk zo gezet dat het verkeer werd gewaarschuwd dat er iets gaande was.
Ik ken de omgeving gelukkig goed, dus na een laatste check kon ik snel handelen, het zwijn heb ik door een schot vanaf een veilige afstand uit lijden verlost.
Sorry slapende buren in de omgeving, ik vrees dat ik jullie wakker heb gemaakt met mijn schot, wat een ongelooflijke harde knal geeft, maar het diende een diervriendelijk doel.
Mijn piketweek liep nog een dag langer door, maar de pieper bleef gelukkig stil.
Mijn spierpijn is inmiddels weer verdwenen. De blauwe plekken vergen iets meer tijd! Morgen ook maar even naar de fysiotherapeut, ik ben duidelijk de 25 gepasseerd verklapt mijn lijf.
Eventjes wil ik toch mijn hart luchten….
Veel natuurliefhebbers willen natuurlijk genieten tijdens de hertenbronst, een echt oer-spektakel. Laten we eerlijk zijn, het is een kippenvel- moment wanneer je het geburl van een edelhert door de bossen hoort galmen.
De meeste mensen genieten op een veilige en toegestane manier, respecteren de regels van de terrein- eigenaren en bewonderen de dieren op grote afstand.
Maar altijd is er een klein groepje mensen die geen bordjes wil lezen en doen waar ze zelf zin in hebben.
Zo intens jammer!
Deze mensen veroorzaken ongelooflijke veel extra onrust onder de herten en al het ander wild, daardoor is er ook minder geburl en minder spektakel voor de andere liefhebbers……
de gemeentelijke handhaving, BOA’s en politie-agenten zijn tijdens deze speciale bronstperiode overuren aan het draaien met scherp toezicht te houden.
Ze proberen de rust voor het wild te waarborgen en mooie momenten voor andere natuurliefhebbers te behouden.
Ze incasseren onnodige scheldpartijen en andere nare confrontaties wanneer ze mensen op wangedrag moeten aanspreken.
Lieve mensen, doe allemaal eens een beetje lief, houdt rekening met elkaar en neem de leesbril mee om de toegangsborden te lezen als je een bepaald gebied wil betreden.
Kleine moeite en een heel groot plezier voor iedereen!
-ik stap nu weer snel van mijn preekstoeltje af-
