Mijn week piket in de week van moederdag, het zal een moederdag-week zijn die mij zeker bij zal blijven! In deze week hebben ook in de dierenwereld tijdens mijn piket een paar moeders hun jong verloren of zelfs zelf mét jong het leven gelaten. Het was een zware week……
Maandag nam ik om 12:00 uur de pager weer over van mijn collega. Het zijn weken met verschrikkelijk veel wildaanrijdingen, dus ik had me al voorbereid op een drukke week. De agenda zo leeg mogelijk, goed uitgerust, de boodschappen in huis en de auto klaar voor inzet.
Maandagavond begon het gelijk met de aanrijding van een reebokje, het arme dier kwam half in de wielkas van een auto terecht, verbrijzelde al zijn ledematen en was door de klap op slag dood. De auto is afgesleept met aanzienlijke schade! De nacht was kort, want dinsdagmorgen rond 04:50 ging de pieper nogmaals af. Er was een stuk verderop dan gisteravond wederom een ree aangereden. Na de aanrijding is het dier in een grote sloot terecht gekomen en daar verdronken. Dat was een uitdagende berging, waarbij mijn rechtervoet maar een klein beetje nat is geworden. Ik ga niet toegeven dat mijn schoen van binnen ook wel wat soppig was, dat droogt wel weer! Toch eens laarzen in de auto gooien, dat zal best schelen want dit is niet de eerste keer dat ik moet vissen om een verkeersslachtoffer te bergen.
Nog geen uur later ging mijn pieper weer. In de buurt van Heerde was een wild zwijn aangereden. De automobilist die het heeft gemeld (geen idee of het ook diegene is geweest van de aanrijding?) is niet op de plaats van ongeval gebleven maar wist wel te vertellen dat het dier nog leefde. En dat klopt! Bij aankomst zag ik het zwijn al op een typische manier zitten, waardoor het mij al duidelijk was dat het dier nog leefde. Ook was het behoorlijk bewegelijk en agressief waardoor ik het dier absoluut niet kon benaderen. Het was druk op de weg, de kans bestond dat het dier dan ook nog kruipend de drukke weg op zou gaan. Ik heb besloten om dit dier met een vangschot uit lijden te verlossen. Voor extra veiligheid en de extra paar oren en ogen die ik daarvoor nodig had, heb ik een collega opgebeld voor assistentie. Zodra mijn collega ter plaatse was, gelijk kunnen handelen en het zwijn uit lijden kunnen verlossen. Het dier had de achterhand verlamd.
Na het verwijderen van alle auto-onderdelen en het achtergebleven nummerbord midden op de weg (wie mist deze, als je je kenteken weet, neem gerust contact op…) dit dier ook geborgen.
Die nacht, om 01:00 uur ging wederom de pieper, een aangereden das. Als je dan 1,5 uur later weer je koude bed in stapt, heb ik altijd wat moeite om de slaap weer snel te vatten, dus het werd een korte nacht.
Vanaf donderdagmiddag was de regisseuse van de documentaire toch nog een paar dagen komen logeren, ze wil graag de docu afsluiten met voorjaar-beelden, zoals ze de docu ook is begonnen. De cirkel is nu rond! Gezellig om samen weer op pad te zijn met haar want jeetje, wat hebben we samen al bijzondere avonturen meegemaakt!
Vrijdagmorgen vond een wandelaar een jong doodgebeten wildzwijn big. Flinke tandafdrukken waren goed zichtbaar. Zo’n jong biggetje is natuurlijk erg kwetsbaar. Als een roofdier het vastpakt, is het even schudden en het kwetsbare biggetje is dood. Waarom het midden op een wandelpad lag, blijft een raadsel. Dit jonge dier is ook als biomassa het bos weer in gebracht.
In de middag konden we gelijk door naar het gebied richting Veluwemeer waar fietsers naast de weg een broodmager en verzwakt reebokje hadden gevonden. Ik heb dit dier enige tijd geobserveerd, het kon al niet op de poten blijven staan en ik zag duidelijk dat het dier wat diarree had en vanaf 10 meter hoorde ik een roggelende en zeer zware ademhaling. Dit dier was duidelijk ernstig ziek. In het kader van dierenwelzijn, ook het langer lijden van dit dier beëindigd. Het eerlijkste wat ik voor dit zieke dier kon doen.
Op tijd naar bed leek me een goed idee, dus toen de slaap me te pakken had, was dat erg prettig. Ware het niet dat de pieper zaterdagochtend om 00:35 toch weer vrolijk ging loeien. Einde REM-slaap, gelijk rechtop in bed en aktie!
In Vaassen was een reebok aangereden. De melder kon de nog levende reebok benaderen en het dier leek niet in de benen te kunnen komen. Melder heeft gelijk politie gebeld en de wildaanrijding gemeld, helemaal fijn! De melder had wel een manier bedacht om ervoor te zorgen dat de reebok keurig bleef liggen, hij had de lange oranje hondenriem even om de reebok heen gelegd zodat hij het dier kon vasthouden, mocht het de weg op willen kruipen of rollen. Dat zou een erg gevaarlijke situatie op die donkere weg zijn. Goed idee, maar het pakte volledig fout uit. De reebok was, achteraf gezien, alleen flink versuft en kreupel aan een voorpoot, maar kwam plots in de benen en is met riem en al het bos in gevlucht…..
De volgende morgen zijn we opnieuw met een gecertificeerd nazoek-team en zweethond de reebok wezen nazoeken. We konden een tijd lang mooi het spoor volgen, maar helaas heeft de reebok na een kilometer te weinig zweetgeur afgegeven en heeft de hondengeleider de nazoek moeten afbreken omdat de hond geen spoor verder kon volgen. De reebok is een klein weekje later gevonden en heeft het niet overleefd.
Mocht je dus dit soort situaties meemaken dat je een zwaargewond dier treft en je wil voorkomen dat het de weg alsnog op kruipt, leg dan voorzichtig een jas, doek of deken over het hoofd van het dier. Neem afstand en zorg dat er rust om het dier is. Dus niet er omheen gaan staan (denk aan geuren en geluiden) maar op veilige afstand op ons wachten. Doordat je het zicht ontneemt en de geluiden wat worden gedempt als de kop is afgedekt, is de kans groot dat het dier rustig blijft liggen omdat het denkt dat het ‘verstopt’ is.
De nacht is verder rustig verlopen en ik kon zowaar in de ochtend lekker even iets langer in bed blijven liggen. De pieper bleef stil tot de avond om 23:00 uur. Wederom een reebok die de oversteek naar de andere kant van de weg niet heeft gehaald. Ook in 60km/uur gebieden lukt het niet altijd om op tijd overstekende dieren te zien. In dit geval is het helemaal lastig geweest, want het ree naar boven het talud op gerend en als automobilist zie je het dier dan écht niet aankomen!
Waarom de laatste tijd zoveel reewild wordt aangereden? Eigenlijk zijn er gewoon veel reeën. En nu is het de tijd dat de reegeiten hun kalveren van vorig jaar het territorium uit jagen omdat ze op korte termijn gaat bevallen van haar nieuwe kalveren. Ook de reebokken gaan op zoek naar een eigen territorium en komen elkaar nog wel eens tegen en jagen elkaar ruw het gebied uit. Dus er is onrust in reeënland!
Terwijl ik deze reebok naar een afgelegen stuk bos wil brengen, gaat wederom de pieper… en weer… jeetje, wat gebeurt er allemaal? Gelukkig blijkt het om dezelfde melding te gaan. Een aangereden wild zwijn, die nog op de weg ligt. Dus vlot die kant op gereden en ik rijd bijna zelf in de bebouwde kom van Epe tegen de billen van een zwijn aan die rustig de weg over sjokt. Een stukje verderop rennen er nog net een paar de struikjes in. Volgens mij lukt het de regisseuse nog net om de camera even aan te zetten, dus wie weet zien we straks nog zwijnenbillen van verschillende grootte terug in de docu.
Het zwijn heeft een beste schuiver over het asfalt gemaakt en was op slag dood, er staan meerdere voertuigen bij. Snel maak ik de weg vrij en moet even een plaatsverdeling op mijn wildrek maken zodat het zwijn en de reebok samen erop passen. Mijn autootje gaat zowat steigeren van het gewicht achterop! En zo rijd ik rustig verder het bos in waar ik beide dieren in alle rust kan achterlaten voor de aaseters.
En toen was het zondag, Moederdag. Een collega neemt in de middag mijn piket even over, zodat ik met mijn eigen zoons ongestoord qualitytime heb tijdens een gezellige moederdaglunch.
In de loop van de middag neem ik mijn piketdienst weer over. De pieper bleef niet lang stil. Ik werd opgepiept voor een hert met een gebroken poot. Heftig zo midden op de dag! De melding kwam niet van een doorgaande weg af. Tijdens het aanrijden ging mijn pieper wederom, het ging om een ree met gebroken poot en door mensen naar de manege gebracht. Aha, heel bijzonder en dit gaat waarschijnlijk om hetzelfde dier!
Ik rijd naar de manege waar een groep mensen me staat op te wachten. Wandelaars hebben midden op een druk wandelpad een reekalfje met, waarschijnlijk, een gebroken pootje gevonden. Ze hebben het in de jas gewikkeld en meegenomen naar de manege op zoek naar hulp. Daar is het reekalfje in een paardenbox gelegd.
Ik tref een ongelooflijk klein reekalfje aan, ik vermoed nog geen dag oud. Wankel op de veel te lange poten maar heel alert en het kalf heeft een mooie frisse oogopslag! Het staat, het loopt. Geen gebroken poot. Dit was een reekalfje die achter de reegeit aan was gelopen, op een pad was gekomen, mensen zag en als reflex gelijk “freeze” en plat op de grond is gaan liggen. Doen alsof je er niet bent in de hoop dat die enge mensen je niet zien en je laten liggen zodat je daarna snel weer achter je moeder aan kunt lopen. Dit liep dus anders!
De dierenambulance van Harderwijk, waar wij altijd graag en vakkundig mee samenwerken, heeft vol liefde in opdracht van mij (vervoer van levend en dood beschermd wild is aan strenge regels gebonden!) dit piepkleine reekalfje naar de Reeën-opvang Twente gebracht waar het hopelijk zal opgroeien tot een jong sterk dier en daarna weer de vrijheid gaat krijgen. En het moederdier? Ik wil er niet aan denken……
De laatste ochtend van mijn piket gaat in en de pieper gaat helaas weer om 10:00 uur. Aanrijding met ree bij Wezep, ze hebben het dier al in de berm gelegd. Terwijl ik aanrijdend ben, zie ik in de verte meerdere auto’s met knipperlichten in de beide bermen staan. Dat verbaast me, het is inmiddels ochtendspits en het belemmert de rijbewegingen behoorlijk. Gelukkig zie ik twee militairen die op een professionele manier het verkeer keurig weten te begeleiden.
Ik kijk in de berm en ik zie een ongelooflijk groot dier liggen, duidelijk geen ree! Daar ligt een edelhert-hinde…. Zo aan de sporen op het wegdek te zien, heeft ze daar gelegen en hebben ze haar de berm in getrokken, zodat er in ieder geval een rijbaan vrij is. De auto die de hinde heeft geraakt, is zwaar beschadigd en wacht op de afsleepdienst die de auto weg komt halen.
Ik loop naar de hinde toe en tref een afschuwelijk tafereel aan. De hinde is hoogdrachtig en met een blik op haar gehavende achterlijf, zie ik ook dat haar ongeboren kalf de aanrijding niet heeft overleefd. Deze aanrijding was echt niet te voorkomen geweest, tijdens de drukke ochtendspits is ze met hoog tempo uit de bossen komen rennen, heeft nog een grote sprong gemaakt en is tussen de auto’s in gekomen. De auto heeft haar op geen enkele mogelijkheid kunnen ontwijken.
Ik roep een extra collega op, die met zijn grote pickup met lier het moederdier met haar kalf kan bergen en ver weg terug kan geven aan de natuur. Wat een verschrikkelijk triest einde van deze pittige piketweek…..
